PaMiLyA

dahil sa pagibig pinakasalan mo ang papa ko. pero mahirap si papa kaya problema ay hindi nawawala hindi pa siya gusto ni lola kaya pinaglayo kayo hangang ako ay isilang. iniwan mo ako kay lola para hindi ako maghirap. masipag si papa sumubok magibang bansa minsan naloko at nabigo pero hindi sumuko. nakapagabrod din at medyo guminhawa ang buhay nakalipat sa apartment nakapagaral sa magandang school. pero malupit ang diyos may 9 1991 kinuha niya si papa gumuho ang mundo mo mama. nagpasya na sa mindoro tumira at doon magpatuloy magaral. nakapag trabaho ka din unang trabaho mo hirap ka alam ko. kaya nagsikap ako nakatapos nang highschool. sa maynila nagbalak magcollege sa piling nila tita malou. matipid ako noon kalahati nang tuition ko binibigay ko kay mama dahil kailangan nila. kung ang iba kong mga pinsan ay nagaaral at nagagawa ang gusto. si jayson nagtratrabaho para makatulong. si jayr nakaranas nang hirap na dapat ang bata ay hindi. iniwan ko kayo para makapag-aral sa tulong ni tita baby siya ang nagbabayad nang school at si tita malou naman ay tirahan at pakain. doon ko naranasan kung ano ang pamilya sa kanila. nagalaga nang bata naglilinis nang bahay naghuhugas nang pinggan naglilinis nang kotse natutulog sa sahig kumakain kasabay nang kasambahay. hindi pamilya ang turin nila sa akin isa rin sa mga kasambahay na kailangan na may kapalit ang putanginang utang na loob. doon mo maranasan ang ingit sa katawan kahit ayaw mo. hindi sa damit hindi sa sapatos hindi sa bag kung hindi sa masasarap nilang pagkain sa lugar na pinupuntahan nila. doon ako nakadama nang hiya sa sarili dahil hindi ako kapamilya nila. si manang isang kasambahay nagsabi sa akin na hindi ka naman nila kapamilya dito. katulong ang turin nila sa iyo. masakit pakingan pero tutoo. pero utang na loob ko sa kanila na doon ako nakatira at kumakain. doon ko nakita ang ibang trato nila sa amin kesa sa ibang pinsan ko. nakakatawa kapag nakita mo sila mama at lola namamalimos sa kanila humihingi nang tulong. parang soap opera. hirap na hirap bigyan nang pera si lola para sa gamot ni lolo. nang mamamatay si lolo kala ko hindi na rin kaya ni lola pero nakaya niya pero naghina na sya. kung kelan may sakit saka nagpaparamdam noong malakas na puwedeng ipasyal pakainin nang masasarap ay hindi maalala. nang mamatay si lola nagulat kami sabi ni mama tutulong daw si tita magbibigay tulong sa amin buwan buwan. sabi ko salamat naalala na rin niya na kapatid niya ito kailangan nang tulong dahil may sakit. nang lumipat kami dito sa antipolo nawala na yon sabi nila siguro kaya ko na or kaya na namin si mama. pero malupit talaga ang diyos lalo lumala si mama kailangan 2times ang dialysis at gamot saan na naman kami kukuha noon. buti na lang may magandang trabaho si jayr siya ang most nagbibigay kay mama. alam ko hirap siya pero kinakaya niya. sinasabi ko dito jayr wala kaming kinukuha sa kay mama sa kanya lahat yon sa dialysis niya minsan kulang pa. mahirap ang buhay buwan buwan isip mo kung saan kukuha pera sa gamot at dialysis ni mama. pero ni minsan wala sa mga kapatid niya tumawag at nagtanong jing ano ba matutulong ko may gamot ka pa ba dito lang kami. kapatid niyo siya habang libo libo gastos niyo sa kung ano ano kapatid niyo naghihirap. inisip ko na rin naman yan kasi magulang nga nila pinababayaan nila noon si mama pa. nakakatawa naman magisip na puwedeng magbago. na may magbabago feb 27 2012 namatay si mama kasama noon ang buhay ko. hindi ko na mabawi hindi ako makapagumpisa. nakikita ko ang mga kapamilya ko nagsasaya nakakapagtrip kahit saan alam ko wala akong karapatan mahirap ako eh mayaman sila sino ba ako ang tanong ko lang Panginoon bakit kayo ganoon hindi naman mahirap ang hiling ko isang trabaho isang magandang suweldo isang magandang kapalaran lang. hindi naman ako humihiling na illusion ko dahil alam ko hindi mabibigay hindi ako umaasa na himala ay bibigyan ako nang tita ko nang pera para makapagnegosyo kahit hingiin ko yon sasabihin sa akin na hindi ko mababalik ang pera nila pero sadyang malupit siya sa akin nakalimutan na niya ako